Kody kreskowe i drukowane etykiety redukują czas poświęcany na czynności administracyjne, zwiększając przy tym bezpieczeństwo pacjentów. Wprowadzenie do szpitala systemu identyfikacji pacjentów opartego na kodach kreskowych nie tylko zmniejsza liczbę błędów i związane z nimi koszty (w tym potencjalne koszty sądowe), ale przynosi także wiele innych korzyści.

Po przejściu na zautomatyzowany system wprowadzania i weryfikacji danych wiele czynności administracyjnych zostaje przyspieszonych i uproszczonych, dzięki czemu pracownicy mogą poświęcać więcej czasu pacjentom. Takie systemy poprawiają też ogólną przejrzystość danych, zapewniając w czasie rzeczywistym informacje dotyczące pobranych próbek, zleconych badań i ich wyników.

Najlepszym przykładem korzyści z zastosowania takiego systemu są transfuzje krwi, które niosą wiele zagrożeń, a nieprawidłowa identyfikacja próbki lub pacjenta może być śmiertelna w skutkach. Drukowanie etykiety przy łóżku pacjenta pozwala znacznie ograniczyć możliwość pomyłki, a także szybciej oznaczyć próbkę lub podać leki. Dodanie do zlecenia transfuzji etykiety z danymi pacjenta, dla którego przeznaczona jest krew, umożliwia przeprowadzenie dodatkowej automatycznej kontroli przed jej wykonaniem.

Także podawanie leków jest czasochłonne i obarczone ryzykiem pomyłki. Używając drukarki przenośnej, farmaceuta może oznaczyć etykietą leki przeznaczone dla danego pacjenta już na oddziale, dzięki czemu oszczędza czas poświęcany na chodzenie do apteki. Pracownicy apteki szpitalnej mogą też drukować etykiety z kodami kreskowymi na przepisane dawki leków, aby zapewnić pełną kontrolę ich rozchodu.

 

Znakowanie i prawo

Konieczność stosowania profesjonalnych rozwiązań drukujących nakłada na menedżerów placówek ochrony zdrowia polskie prawo. 20 września 2012 r. weszło w życie Rozporządzenie ministra zdrowia w sprawie warunków, sposobu i trybu zaopatrywania pacjentów szpitala w znaki identyfikacyjne oraz sposobu postępowania w razie stwierdzenia ich braku. Nakazuje ono zaopatrzenie pacjenta w znak identyfikacyjny podczas przyjęcia do szpitala, po ustaleniu jego tożsamości (a także w sytuacji, gdy tożsamości nie można ustalić). Podobnie w znak identyfikacyjny należy zaopatrzyć noworodka, niezwłocznie po urodzeniu. Znak identyfikacyjny umieszcza się na opasce zakładanej na nadgarstek pacjenta (w przypadku noworodków – na oba nadgarstki), a – gdy jest to niemożliwe – na kostkę nogi. Rozporządzenie zawiera także uwagę, że opaska powinna być zapięta w sposób zapewniający jej utrzymanie się na nadgarstku lub kostce nogi pacjenta przez cały czas jego pobytu w szpitalu.